آدم اگر آدم باشد، لابد گوشه هایی از وجودش خاکستر دارد. خاکسترهایی که تا ابدِ وجودیش آتش دارند...

شنیده بودم اما ندیده بودم. رسول بود، متولد ۷۴ و سابقه دار. میگفت یهو عاشق حسین و مادرش شدم. میگفت نه بهشت میخواهم و نه میخواهم خوب باشم ولی عاشق حسینم. قانع بود و ازدواج کرده بود و بسی راضی بود به رزق حسین...

سلام به تو ای غریب سلام به تو ای روزی ده نمک نشناسان وجود ما از توست و نمیفهمیم تو خودت شهادت بده که دلم پیش غربت توست آقا ظهورت اول و آخر دلتنگیهای من...

خدا میگوید تو را مرحله به مرحله رشد دادم و بعد از آن از روح خودم در تو دمیدم. میگوید، تو میتوانی پست تر از حیوان باشی و برتر از فرشته ها. در من پتانسیل تسلط به ماده قرار داد. اما من همچنان به دنبال شکلات و لذت و دلبستگی های بی ارزش...و لابد چقدر برای خدا سخت است که تو را آن آفریده باشد و تو این باشی...

فکر میکنم تا ابد لازم باشد که زمان هایی تنهای تنها باشی موسیقی باشد و فکر خالی از هیاهوی دنیا و خدا گم نباید شد در دنیا حواست را جمع کن ...

گفت: اینگونه زیستن در نگاه تو خوب است یا خوب نیست؟ گفت: من زمان فکر کردن به چگونه زیستن ندارم؟ گفت: این اوج بیچارگی است...

من بر این باورم14 ساعت در شبانه روز اگه وقت بذاری روی کار کمتر خروجی داره از اینکه 8 ساعت وقت بذاری برای کار و 4 ساعت وقت بذاری برای خودسازی...اما عمل چیز متفاوت تریه... باشد که عمل کنم

آدم ها فراموش می کنند... شاید گاهی طعم شیرینی در ذهن از خاطره ها باقی بماند و خنده ای تلخ و آرزویی گنگ روی هوا... آدم ها خودشانند، آدم ها می روند، آدم ها برای هم رفیق هم که باشند... تلخ است ولی می روند... شاید هم به وحدت برسند وجود واحد است، یک جنس است، یک چیز است غلیظ باید شد، بیشتر باید بود، به وح...

قبل ترها که یادم نیست کی بود هم گفته بودم. اگر باور به زندگی جاویدان، که آن را تو با این دنیا میسازی نبود، هر آینه افسرده ترین می شدم. رفیق اگه تو دنیا درد نداری، اگه با خودت جنگ نداری، اگه سر دو راهی های تصمیم گیری خیلی خیلی سخت نمیمونی یا خیلی از اولیای خدایی یا همون بل هم ازل... پس بیاندیش...

بالا بروی، پایین بیایی، زندگی بالا و پایین دارد ذات دنیا خوشی و ناخوشی مقطعی است اگر خوب ماندی، صبر کردی، توکل کردی و گذشتی در بازی میمانی اگر نه دنیا می شود باتلاق و تو غریقی که دست و پا میزند و پایین می رود و بعد... بعدش را ول کن. دلم مثل قبلن ها گرفته و... کمکم کن خدا که جز تو ام پناهی نیست...

گاهی مسیر اشتباهی را با توجیحاتی شروع میکنی و خدای مهربان ترین من، به اندازه جذابیت کار اشتباه تو را می تکاند و خدایی که اجازه نمیدهد غرق شوی یا بهتر بگویم به تو فرصت می دهد که تصمیم بگیری و قولی مردانه و خدایی که در این نزدیکی است...

تا گفت: حسین دلم ریخت... اشک است تمام دست آویزم...

یه طوری دلم گرفته و دلم به دنیا نیست...اول محرم شد و دل بچه شیعه باید حسینی باشه...

چه نعمتی داریم ما، که امام داریم. محرمی مهربان، عالم و قادر و چه میخواهد انسان عاجز به جز وجودی مهربان، عالم و قادر گاهی باید مانند کودکی که خطا کرده سریع به آغوش مادر پناه ببری و محکم با گریه خودت را به او بچسبانی و کار تمام...

ایستاد و محکم گفت: دوستت دارم. آرام گفتم: من را یا منی که کنار تو باشد را؟ سکوت کرد، ناراحت شد و آرام رفت و رفت.

چقدر بدبختند کسانی که کسی را به معنی واقعی دوست ندارند چقدر طعم خوشی را نمیچشند. و چقدر بد حال خوبی دارند، دوست داران ماورا ماده ای و چه حس زیبایی را میفهمند. و چه لذت کمال بخشی دارد دوست داشتن خدایی و چه نابود کننده است دوست داشتن دنیایی و خدا چه زیبا خلق کرده ما را... به اندازه بزرگیت شکر، ای زیبا...

و تو چه می دانی که کیست علی... و خدا را شکر که محبتش در دل صادقانه هست... مُهری از مِهر علی کنده به یاقوت دلم از ازل تا به ابد شکر کنم بر حکاک...

اینجا لعلکم تعقلون

من که بزرگتر شدم، سرعت اتفاق ها تندتر شد. یا شاید باید بگویم کارها زیاد شدند و باید سریع تر تصمیم بگیرم. در این میان وقت برای فکر کردن به چه بودن کم می شود. تو مجبوری قدم به قدم تصمیم بگیری و بگذری. حالا زمان آن شده که فکر کنم. نباید غرق شوم و سالهای بعدتر حسرت دلم را پر کند. باشد که بیاندیشیم...

به دنیا درست نگاه کن چقدر برای خودم تکرار میکنم.خدا را داشته باش، تنبلی نکن، خوب باش و بد نباش کافی است برای آرامش.اگر این ها را داشتی، غم عالم را هم داشته باشی، آرام هستی. غم عالم می شود اشک، می شود دلتنگی، می شود نوازش فضای خالی، می شود درد دل با آدم های خیالیمی شود غر غر به خدا اما در کمال آرامش ...